Dit voorjaar bracht een golf van ongemak met zich mee en onthulde tegelijk pijnlijke tegenstrijdigheden in het beleid
Diepe ergernis blijft!
Apostelbrokken
De fusie van BKZ heeft onmiskenbaar voordelen. Zo sijpelen tradities uit andere dorpen onze contreien binnen. Verruiming van de horizon!
In deze paastijd – die zich uitstrekt tot aan Pinksteren – past het om even stil te staan bij de zogenaamde Apostelbrokken op Witte Donderdag in Rupelmonde. Lokale en sociale media, en zelfs de VRT, hebben dit gebeuren uitvoerig belicht.
Alle waardering, uiteraard. Tradities zijn er om gekoesterd te worden, dixit de burgemeester, die zich die dag zichtbaar geroepen voelde om niet alleen de traditie te eren, maar ze ook naar zijn hand te zetten.
De twaalfjarige vormelingen speelden gewillig apostel en ondergingen gelaten de voetwassing door de pastoor. Een aandoenlijk tafereel, ware het niet dat dit sacraal moment prompt werd overvleugeld – of eerder gekaapt – door de burgerlijke overheid (het politiek establishment), die zich het gebeuren toe-eigende alsof het een gemeentelijk prestigeproject betrof.
Het leek bij momenten minder op een religieuze herdenking dan op een licht ontspoorde re-enactment van de veroordeling van Christus. De burgemeester, de ouderdomsdeken van de gemeenteraad en de schepenen zaten pontificaal opgesteld, gehuld in Romeinse toga’s – een stilistisch detail dat de associatie met Pontius Pilatus (Romeins gouverneur en onderdrukker van de christenen) en consorten (de Joodse hogepriesters - schepenen, die onder één hoedje speelden met de Romeinse bezetter om de bevolking onder de knoet te houden) wel erg opzichtig maakte. Wie nog twijfelde aan de symboliek, kreeg ze hier met de pollepel ingegoten.
Na de wijding van het brood volgde een processie richting gemeentehuis. Daar aangekomen namen de notabelen strategisch positie in op de pui om, vanuit een comfortabele hoogte, met een vleugje paternalistische mildheid, de gewijde broodstukken naar het volk te werpen. Het gepeupel, dat geacht werd dankbaar te zijn.
Foto GVA 18/4/2025
VRT nws
Foto's Huis aan huis
In de geest van het evangelie zou men nochtans kunnen verwachten dat de apostelen het brood verdelen. Hier hadden zij als figuranten hun rol al gespeeld en waren zij al discreet verdwenen in de massa.
Tussen de notabelen meenden wij zelfs Jared Kushner te herkennen – de schoonzoon van Donald Trump – maar bij nader toezien bleek het de schoonzoon van de burgemeester te zijn. Bij kleine verschillen is de kans op verwarring groot!
Blijft nog een prangende vraag van kerkrechtelijke aard: kan gewijd brood überhaupt verdeeld worden door ongewijde handen? Misschien iets voor Rik Torfs, die als kerkjurist - beroemd in Vlaanderen en de Buitenwereld-vermoedelijk al zwaardere theologische kwesties heeft opgelost.
Daarnaast is er nog de hygiënische kwestie: brood is wellicht door vele handen (ver)deelbaar, maar is het dan ook nog eetbaar? De voedselinspectie zou zich hierover kunnen buigen, als ze niet al te druk bezig is met minder sacrale aangelegenheden.
Met deze interpretatie van het gebeuren wordt de Bijbelse symboliek niet zozeer herdacht als wel herverpakt en gebanaliseerd tot een licht verteerbaar spektakel. Om het met Nikos Kazantzakis (één van de meest beroemde Griekse schrijvers uit de 20ste eeuw, die naar aanleiding van een re-enactment van het proces van Christus, een roman schreef -1948) te zeggen: “Christus werd opnieuw gekruisigd”, ditmaal met logistieke ondersteuning van de gemeente.
Ereburgers
Waar het aardappelseizoen floreerde dankzij ideale omstandigheden (met als gevolg: instortende wereldprijzen), bleef het seizoen voor de benoeming van ereburgers opvallend karig. Geen oogst, geen onderscheidingen.
Geen verkiezingsjaar betekent blijkbaar ook: geen behoefte aan symbolische verheerlijking van verdienstelijke burgers. De wisselwerking tussen politieke glans en burgerlijk aureool blijkt toch vooral cyclisch en opportunistisch.
Vakante zetels voor ere-gemeentelijke senaat
Het democratisch gat
Een minder folkloristisch, maar des te schrijnender neveneffect van de BKZ-fusie is het bestuurlijke kluwen waarin de inwoners van Zwijndrecht en Burcht verzeild zijn geraakt.
In juni 2024 stemden zij nog voor de Provincieraad van Antwerpen. Enkele maanden later, na de fusiebeslissing(oktober 2024), mochten ze opnieuw naar de stembus voor een gemeenteraad die onder toezicht staat van Oost-Vlaanderen.
Het resultaat: een aanzienlijk deel van de bevolking bevindt zich plots onder een provinciaal bestuur waarvoor het nooit heeft gekozen. Democratie, maar dan met een creatieve interpretatie van mandaat en vertegenwoordiging.
Dit is niet alleen een ongerijmdheid, dit is een groot democratisch gat!
Ongemak
Onze voetpaden werden dit voorjaar meermaals opengebroken. Niet door mollen – die volgen hun instinct – maar door zogenaamd perfect georganiseerde menselijke inefficiëntie.
Eerst kwam Proximus (overheidsbedrijf) langs om glasvezel te leggen, in naam van vooruitgang, digitale informatie en mentale weerbaarheid. Nauwelijks een maand later volgde Fluvius (waarin de gemeenten aandeelhouder zijn), in opdracht van Telenet (TV-distributeur), om exact hetzelfde traject opnieuw open te leggen.
Efficiëntie lijkt hier een theoretisch concept. Waarom één sleuf gebruiken als het ook in twee – of drie – keer kan? Waarom infrastructuur delen als concurrentie ook onder de grond moet worden uitgevochten?
Intussen verworden onze voetpaden tot een soort archeologische laagstructuur van gemiste coördinatie. Men vraagt zich af: leidt al die diepgraverij uiteindelijk tot het “licht en de waarheid” in ons bovengronds bestaan? Of enkel tot verzakkingen?
De mol kijkt vermoedelijk hoofdschuddend toe.
Grondwerk: op zoek naar licht
Grondwerken Portaal
Grenzen in de ether
Voor de fusie hadden inwoners van Zwijndrecht-Burcht toegang tot ATV. Vandaag is die (door de fusie) ingeruild voor TV Oost.
Alsof de sociale leefwereld van mensen netjes samenvalt met provinciegrenzen (die ruiken naar de 18 de eeuw). Alsof interesse zich laat reguleren via een achterhaald Vlaams mediadecreet, dat bepaalt dat in één gebied (de provincie dus), slechts één vrije televisiezender actief mag (kan) zijn.
Men zou denken dat zulke beperkingen voorbehouden zijn aan regimes waar informatie als een risico wordt beschouwd. Maar ook hier blijkt mediatoegang een kwestie van territoriale afbakening.
De ironie wil dat zelfs de burgemeester moeite heeft met deze bekrompen regeling. Een zeldzaam moment van institutionele zelfkritiek.
Met drie volksvertegenwoordigers zou een aanpassing van het decreet geen onoverkomelijke opdracht mogen zijn.
Dat deze problematiek niet eens opdook in de voorbereidende studies van de fusie, zegt misschien nog het meest. De sociale impact? Een voetnoot, blijkbaar.
Een andere kijk op slots (grenzen) in de ether: “Grenzen beschermen iedereen. Dankzij de grenzentussen slots storen zenders elkaar niet. Zo blijft radio, televisie en mobiele communicatie betrouwbaar en van goede kwaliteit”.
Naar bodemverwarming van voetbalterreinen
Het beleidsprogramma BKZ voor de periode 2026-2031 voorziet 4,75 miljoen euro voor tien nieuwe kunstgrasvelden. Want, zo luidt het, kinderen op een modderveld laten sporten is onmenselijk.
Een opmerkelijke herdefinitie van menselijkheid.
Clubs zonder kunstgras verliezen leden. Dus wordt kunstgras een noodzaak. En wat vandaag noodzakelijk is, wordt morgen vanzelfsprekend. En overmorgen: onvoldoende. De vicieuze spiraal van onbevredigde behoeften.
De volgende stap laat zich raden: bodemverwarming. Want als we toch bezig zijn, waarom niet ook de seizoenen reguleren?
Bodemverwarming van voetbalvelden, weldra een maatschappelijke noodzaak?
De logica is consistent. Alleen is de vraag: waar eindigt ze?
HDH, 28 april 2026
Reactie plaatsen
Reacties